«پس از رویارویی با خویشتن و جهان پیرامون، نوبت به ایستادن در برابر ابدیت و جریان زمان میرسد.»
انسان در عمیقترین لایههای روان خود، همواره در جستوجوی معنایی فراتر از روزمرگی است. کارگاه «رابطه من با خدا و تاریخ»، ایستگاهی برای تامل در بزرگترین پرسشهای وجودی ماست. در این جلسات، ما با نگاهی روانشناختی و تحلیلی – و نه صرفاً عقیدتی – به مفهوم «امر متعالی» و جایگاه خود در بستر زمان نگاه میکنیم.
تصویر درونی ما از خداوند چگونه در کودکی شکل گرفته است؟ آیا این تصویر، منبع آرامش ماست یا سرچشمهی اضطراب و احساس گناه؟ از سوی دیگر، ما چگونه خود را به عنوان حلقهای از زنجیرهی طولانی تاریخ و نسلهای پیشین درک میکنیم؟ در این فضا، تلاش میکنیم تا قصهی فردی خود را به کلانروایت هستی پیوند بزنیم.
در این کارگاه چه چیزی را تجربه میکنیم؟
- بازنگری در تصویر خدا: عبور از الگوهای شرطیشده و اضطرابآور گذشته، و حرکت به سمت تجربهی یک حضور امن، پذیرا و معنابخش.
- ما و رودخانه تاریخ: درک روانشناختی از اینکه چگونه خرد، رنجها و الگوهای گذشتگان (روانتنه تاریخی) در ناخودآگاه ما زیست میکنند.
- رویارویی با اضطراب وجودی: یافتن آرامش در برابر عدم قطعیتهای جهان هستی و تجربه رهایی در مفهوم «پذیرش» و «تسلیم» آگاهانه.
- یافتن لنگرگاه معنا: اتصال به منبعی باشکوه که در تلاطمهای زندگی و گذر زمان، به ما احساس امنیت و تعلقِ عمیق میبخشد.
این کارگاه دعوتی است به سکوت، مکاشفه و یافتن لنگرگاهی امن در بیکرانگی جهان؛ فضایی برای التیام عمیقترین زخمهای وجودی و رسیدن به صلحی پایدار با مبدأ هستی.