انسان بدون ریشههای طبیعیاش، موجودی بیهویت است که موجودیت و آرامش روانیاش به خطر میافتد. ارتباط با طبیعت صرفاً یک تفریح نیست، بلکه الفبای تعامل ما با هستی، خلقت و درون خودمان به شمار میرود. هنگامی که این پیوند قطع میشود، انسان دچار ازخودبیگانگی و اختلالات سلوکی شده و به تدریج ارتباط سالم خود با دیگر انسانها را نیز از دست میدهد. طبیعت بزرگترین منبع الهام است؛ همانگونه که هنرمندان برای خلق موسیقی، نقاشی و آثار تجسمی از صداها و مناظر طبیعی ایده میگیرند، انسانهای عادی نیز باید شنیدنِ نجوای باد، پرندگان و امواج را بیاموزند. بازگشت به دامان طبیعت، احترام گذاشتن به آن و ایجاد یک خلوت درونی در کنار عناصر طبیعی، اصیلترین مسیر برای دستیابی به خودشناسی و رهایی از تنشهای زندگی مدرن است.
